Bij stotteren verloopt het spreken niet vloeiend. Er kunnen herhalingen van klanken of woorden optreden, klanken kunnen langer worden aangehouden of iemand kan tijdelijk blokkeren tijdens het spreken.

Stotteren ontstaat door een samenspel van factoren, zoals erfelijke aanleg, neurologische verwerking, spraakmotoriek en omgevingsinvloeden. Ook spanning, spreekdruk en emoties kunnen invloed hebben op hoe sterk het stotteren aanwezig is.

Bij jonge kinderen komt stotteren regelmatig voor tijdens de spraak-taalontwikkeling. In veel gevallen verdwijnt dit vanzelf, maar soms blijft het stotteren bestaan en is extra begeleiding wenselijk.

De logopedist biedt advies, ondersteuning en behandeling om het spreken vloeiender en gemakkelijker te maken. Bij kinderen is ouderbegeleiding een belangrijk onderdeel van de therapie. Daarnaast wordt gekeken naar factoren in het dagelijks leven die invloed kunnen hebben op het stotteren.